Onstuimige vaartocht op het Wad voor IKC Johan Friso

Soms zijn het juist de dagen waarop niet alles volgens plan verloopt die het langst blijven hangen. Dat gold zeker voor onze vaartocht met IKC Johan Friso uit Harlingen op vrijdag 12 juni.

Maar eerst even terug naar het begin.

Op woensdag 10 juni zeilden Paul en Peter de Josephina Maria van Hindeloopen naar Harlingen. Na aankomst werd Peter afgelost door Ivo en konden we alvast genieten van een paar heerlijke dagen in de Friese havenstad. We namen uitgebreid de tijd om Harlingen te verkennen en maakten er met elkaar een bijzonder gezellige tijd van.

Toen donderdag ook Caroline aansloot, was ons team compleet. Bovendien konden we genieten van een prachtig stukje Harlinger cultuur: het “wereldberoemde” Lanenkaatsen. Van de eerste wedstrijden tot en met de spannende finale op vrijdagavond volgden we het spektakel op de voet. Tussendoor werden we ook nog eens verwend met de gastvrijheid en heerlijke gerechten van eetcafé Nooitgedagt. Kortom: de voorbereiding op onze schoolvaart kon niet beter.

Klaar voor vertrek

Vrijdagmorgen 12 juni was het zover. Negen enthousiaste kinderen van IKC Johan Friso kwamen aan boord, uitgezwaaid door directrice Dieuwertje en begeleid door meester Merijn en “Opa” Jan.

Vanwege de stevige wind hadden we de dag ervoor al een aangepast plan gemaakt. Het idee was om op de motor de haven uit te varen, tegen de wind in richting Terschelling te varen en vervolgens om te keren om met alleen de fok terug naar Harlingen te zeilen.

Voordat we vertrokken werden eerst alle reddingsvesten aangetrokken. Ook controleerden we of iedereen waterdichte kleding droeg of droge reservekleding bij zich had. Op het Wad weet je tenslotte nooit wat je kunt verwachten.

Vol goede moed vertrokken we door de bruggen richting de havenmond.

Windkracht 5… of toch iets meer?

Eenmaal tussen de pieren werd al snel duidelijk dat de voorspelde windkracht 5 Beaufort in werkelijkheid meer leek op windkracht 7 à 8.

Nog geen vijf minuten later kwam het buiswater al met bakken over het voordek. Binnen de kortste keren was werkelijk niemand meer droog.

Maar wat hadden de kinderen een plezier!

De Josephina Maria kan gelukkig wel tegen een stootje en meester Merijn en Opa Jan zagen dat de kinderen zichtbaar genoten van het avontuur. Er werd gelachen, geroepen en vooral veel gezwaaid naar de passerende veerboten. Dat zwaaien werd overigens enthousiast beantwoord door de mensen aan boord van de ferries.

Sturen tussen de boeien

Ondanks de omstandigheden mochten natuurlijk ook de kinderen aan het roer staan. Dat bleek nog best een uitdaging met de golven en de harde wind. Met hulp van schipper Paul lukte het echter prima om netjes tussen de gele en groene boeien te blijven.

Zo hadden we geen last van de snel voorbijstuivende veerboten richting de Waddeneilanden.

Sommige kinderen vonden het op den duur toch wel erg nat worden en zochten hun toevlucht in de kajuit. Daar was het overigens al snel bijna net zo nat als buiten. Uitkijken dus om niet uit te glijden!

Ivo en Caroline hielden ondertussen alles binnen keurig onder controle.

Een beetje zeeziek

Na verloop van tijd meldde zich het eerste meisje dat zich niet helemaal lekker voelde. Met een emmertje erbij kreeg ze een mooi plekje buiten op een bankje in de frisse lucht.

Dat was voor ons het moment om het plan bij te stellen. In plaats van verder richting Terschelling te varen en te gaan zeilen, besloten we om voor de wind terug te keren naar Harlingen.

Dat gaf direct meer rust aan boord. Gelukkig knapte onze jonge opvarende na enige tijd weer helemaal op.

Bolder-examen

Daardoor waren we wel eerder terug in de haven dan gepland. Toch moesten we nog ongeveer twintig minuten wachten voordat de brug naar de Noorderhaven weer werd gedraaid.

Door de harde wind konden we de geplande manoeuvre in de haven niet uitvoeren. Daarom voer de Josephina Mariaachteruit naar haar ligplaats. Dankzij havenmeester Richard was deze plek speciaal voor ons vrijgehouden, zodat de kinderen op dezelfde locatie konden uitstappen als waar ze waren opgestapt.

Omdat we nog wat tijd over hadden, besloten we een echt Bolder-examen af te nemen. Met hier en daar een klein beetje hulp werden alle vragen keurig beantwoord.

Dat betekende natuurlijk maar één ding: iedereen slaagde!

Onder luid applaus ontvingen alle kinderen hun officiële Bolder Certificaat.

Nat, uitgewaaid, maar vooral een prachtige ervaring rijker stapten ze van boord. Met elkaar spraken we af dat we dit avontuur zeker nog eens overdoen — maar dan hopelijk met iets vriendelijker weer.

Op naar Vlieland… of toch niet?

Na vertrek van de kinderen begon het grote schoonmaken. Dek, kajuit, banken, vloeren: alles moest weer droog en schoon worden gemaakt. Gelukkig was dat met z’n drieën binnen een uurtje voor elkaar.

Ons oorspronkelijke plan was om op zaterdag naar Vlieland te varen. De weersverwachting besloot daar echter anders over. De harde noordwestenwind maakte een veilige overtocht niet verstandig.

Daarom moesten we onze planning aanpassen en zelfs een schoolklas verplaatsen naar de vrijdag.

Als alles volgens plan verloopt, zeilt schipper Paul op dinsdag 16 juni solo naar Vlieland om daar de volgende groep kinderen te ontvangen.

Maar daarover vertellen we meer in de volgende blog!

Namens Stichting De Bolder bedanken we IKC Johan Friso, directrice Dieuwertje, meester Merijn, Opa Jan, havenmeester Richard en natuurlijk alle stoere kinderen voor een onvergetelijke dag op het Wad. 🌊⛵😊